Allan Watts: the Cosmos – The Nature Of Consciousness

Een mooie video van een deel van de werkelijk verbluffende lezing “The Nature Of Consciousness” van Allan Watts, over de aard en essentie van de “Cosmos”.
Een volledige versie van deze diepgaande en mateloos interessante en intrigerende lezing (in het Engels) vind je hier

Eigen vertaling van de tekst in het Nederlands (aanvullingen welkom):
Sommige mensen gebruiken een symboliek om de relatie van God tot het universum (Cosmos) , waarin God een schitterend licht is, alleen een of andere manier versluierd, verstopt onder alle vormen die je ziet als je om je heen kijk. Zover, zo goed… Maar de waarheid is grappiger dan dat. Het is dat je kijk naar dit ​​schitterende licht op dit moment. Dat de ervaring die je ondervindt op dit moment, dat je noemt het gewone alledaagse bewustzijn – doen alsof je bent Dat niet – die ervaring is precies hetzelfde als Dat. Er is geen verschil. En wanneer je dat ontdekt, lach je jezelf wezenloos. Dat is de grote ontdekking.

Met andere woorden, als je echt gaat beginnen om dingen te zien, en je kijkt naar een oude kartonnen beker , en je gaat in de aard van wat het is om te zien wat de aanblik is, of wat geur is, of wat aanraking is , besef je dat die aanblik van de kartonnen beker, het schitterende licht van de Kosmos is. Niets zou helderder kunnen zijn. Tienduizend zonnen kunnen niet helderder zijn. Alleen ze zijn verborgen op een manier, dat alle punten van het oneindige licht zo klein zijn, dat als je ze ziet in de beker ze niet je ogen omverblazen. Kijk, de bron van het licht is in het oog . Als er geen ogen in deze wereld waren, zou de zon niet licht zijn. JIJ roept het licht op uit het heelal, op dezelfde manier waarop je, door het hebben van een zachte huid , de  hardheid van hout oproept. Hout is slechts hard in betrekking tot een zachte huid. Het is uw trommelvlies dat geluid oproept uit de lucht . JIJ, door dit organisme te zijn,  roept in het leven dit hele universum van licht en kleur en hardheid en zwaarte en al het andere.

Maar in de mythologie waar we onszelf aan verkocht hebben aan het eind van de 19e eeuw, toen mensen ontdekten hoe groot het heelal was, en dat we maar leven op een kleine planeet in een zonnestelsel op de rand van de melkweg, een kleine sterrenstelsel, van toen dacht iedereen, ‘we zijn uiteindelijk echt onbelangrijk. God is er niet en houdt niet van ons, en de natuur geeft niets om ons.’ En we maakten onszelf verdrietig. Maar eigenlijk is deze grappige kleine microbe, dit kleine ding, rondkruipend op deze kleine planeet die buiten ergens rondzweeft, die de vindingrijkheid heeft, door de natuur van deze prachtige organische structuur, om het hele universum op te roepen uit wat anders slechts quanta zijn. Er is “jazz” aan de gang. Maar dit ingenieuze kleine organisme is niet alleen een vreemde in dit geheel. Dit kleine organisme, op deze kleine planeet, is wat de hele show doet ontstaan, en zo zijn eigen aanwezigheid realiseert.
( ……. )
Oké, hier is het probleem : als het zo in elkaar zit, en dat is zo, en als de bewuste toestand waarin je op dit moment bent, hetzelfde is als wat we de Goddelijke Staat zouden noemen . Als je dan iets doet om het anders te maken, laat je daarmee zien dat je niet begrijpt dat het zo is. Dus het moment dat je begint met het beoefenen van yoga, of bidden of mediteren, of je overgeeft aan een soort van spirituele ontwikkeling, ga je jezelf in de weg zitten.

Dit is nu de boeddhistische truc : de Boeddha zei ‘We lijden omdat we verlangen. Als je verlangen kunt opgeven, zul je niet meer lijden.’ Maar hij zei dat niet als het laatste woord, hij zei dat als de openingen van een dialoog. Want als je dit tegen iemand zegt, zal ie na een tijdje terugkomen en zeggen:’Ja, maar nu verlang ik om  niet te verlangen.’ En de Boeddha zal dan antwoorden : ‘Uiteindelijk begin je het te begrijpen.’ Want je kunt niet verlangen opgeven. Waarom zou je proberen om dat te doen ? Dat in zichzelf is al verlangen. Dus op dezelfde manier kun je zeggen ‘Je zou onzelfzuchtig moeten zijn’, of je ego geven. Laat los, ontspan!. Waarom zou je dat willen doen? Gewoon omdat het weer een andere manier is het spel te verslaan, is het niet? Het moment dat je veronderstelt dat je anders bent dan het universum, wil je er “one up” op zijn. Maar als je probeert om het heelal voor te zijn, en er in de concurrentie mee bent, betekent dat dat je niet begrijpt dat jij het BENT. Je denkt dat er een wezenlijk verschil is tussen ‘zelf’ en ‘ ander. ‘ Maar ‘zelf’, wat je jezelf noemt , en wat je noemt ‘anderen’ zijn onderling noodzakelijk voor elkaar als 2 zijdes van de medaille. Ze zijn in essentie één. Maar net als een magneet zichzelf polariseert in noord en zuid, maar het is allemaal één magneet, polariseert ervaring zich als zelf en de ander, maar het is allemaal één . Als je probeert om de zuidpool de noordpool te laten verslaan, of om de noordpool de macht over de zuidpool te laten krijgen, laat je zien dat je niet weet wat er aan de hand is.

 Oorspronkelijk Engelse tekst van de video:

Some people will use a symbolism of the relationship of God to the universe, wherein God is a brilliant light, only somehow veiled, hiding underneath all these forms as you look around you. So far so good. But the truth is funnier than that. It is that you are looking right at the brilliant light now that the experience you are having that you call ordinary everyday consciousness–pretending you’re not it–that experience is exactly the same thing as ‘it.’ There’s no difference at all. And when you find that out, you laugh yourself silly. That’s the great discovery.

In other words, when you really start to see things, and you look at an old paper cup, and you go into the nature of what it is to see what vision is, or what smell is, or what touch is, you realize that that vision of the paper cup is the brilliant light of the cosmos. Nothing could be brighter. Ten thousand suns couldn’t be brighter. Only they’re hidden in the sense that all the points of the infinite light are so tiny when you see them in the cup they don’t blow your eyes out. See, the source of all light is in the eye. If there were no eyes in this world, the sun would not be light.  YOU evoke light out of the universe, in the same way you, by nature of having a soft skin, evoke hardness out of wood. Wood is only hard in relation to a soft skin. It’s your eardrum that evokes noise out of the air. You, by being this organism, call into being this whole universe of light and color and hardness and heaviness and everything.

But in the mythology that we sold ourselves on at the end of the 19th century, when people discovered how big the universe was, and that we live on a little planet in a solar system on the edge of the galaxy, which is a minor galaxy, everybody thought, ‘Uuuuugh, we’re really unimportant after all. God isn’t there and doesn’t love us, and nature doesn’t give a damn.’ And we put ourselves down. But actually, it’s this funny little microbe, tiny thing, crawling on this little planet that’s way out somewhere, who has the ingenuity, by nature of this magnificent organic structure, to evoke the whole universe out of what otherwise would be mere quanta. There’s jazz going on. But you see, this ingenious little organism is not merely some stranger in this. This little organism, on this little planet, is what the whole show is growing there, and so realizing it’s own presence.
(…….)
Well, here’s the problem: if this is the state of affairs which is so, and if the conscious state you’re in this moment is the same thing as what we might call the Divine State. If you do anything to make it different, it shows that you don’t understand that it’s so. So the moment you start practicing yoga, or praying or meditating, or indulging in some sort of spiritual cultivation, you are getting in your own way.

Now this is the Buddhist trick: the buddha said ‘We suffer because we desire. If you can give up desire, you won’t suffer.’ But he didn’t say that as the last word; he said that as the opening step of a dialogue. Because if you say that to someone, they’re going to come back after a while and say ‘Yes, but now I’m desiring not to desire.’ And so the buddha will answer, ‘Well at last you’re beginning to understand the point.’ Because you can’t give up desire. Why would you try to do that? It’s already desire. So in the same way you say ‘You ought to be unselfish’ or to give up you ego. Let go, relax. Why do you want to do that? Just because it’s another way of beating the game, isn’t it? The moment you hypothesize that you are different from the universe, you want to get one up on it. But if you try to get one up on the universe, and you’re in competition with it, that means you don’t understand you ARE it. You think there’s a real difference between ‘self’ and ‘other.’ But ‘self,’ what you call yourself, and what you call ‘other’ are mutually necessary to each other like back and front. They’re really one. But just as a magnet polarizes itself at north and south, but it’s all one magnet, so experience polarizes itself as self and other, but it’s all one. If you try to make the south pole defeat the north pole, or yhe north pole get get the mastery of the south pole, you show you don’t know what’s going on.

2 gedachten over “Allan Watts: the Cosmos – The Nature Of Consciousness”

  1. Nature of conciousness heb ik voor het eerst geluisterd toen ik wat betreft mijn leven in een hele donkere plaats zat. Alles viel op zijn plek toen. Is 1 van de meest briljante en intrigrerende lezingen die ik ooit heb geluisterd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *