Alan Watts: “Het begint NU” – de geboorte van verantwoordelijkheid

wederom een heel mooi stukje uit een lezing van Alan Watts, omdat ie zo lekker helder en bondig is, vertaald in het Nederland.
Allan Watts, It starts now!

op Youtube met muziek erachter (in htet Engels)

Transformatie van het menselijk bewustzijn door meditatie wordt gefrustreerd, zolang we denken dat het als iets dat ik`zelf teweeg kan brengen door een soort van manipulatie, door een soort van trucje. Omdat  dit leidt tot eindeloze spelletjes van spiritueel 1-up-schap, en “guru- concurrentie”: mijn guru is effectiever is dan jouw guru, mijn yoga is   sneller dan jouw yoga, ik ben me meer bewust van mezelf dan jij. ik ben nederiger dan jij. ik heb meer spijt van mijn zonden dan jij, ik hou meer van jou dan jij van mij houdt. Het is een eindeloze competitie en vergelijken, waarin mensen vechten en zich afvragen of ze een beetje meer ontwikkeld zij dan iemand anders enzovoort.

Dat kan allemaal gewoon wegvallen . En dan krijgen we het vreemde gevoel dat we nooit in ons leven hebben gehad, behalve af en toe per ongeluk. Sommige mensen krijgen een glimp die we niet langer deze arme kleine vreemdeling zijn, en bang in een wereld die hij nooit gemaakt heeft. Maar dat je zelf dit universum Bent, en dat jij het zelf creëert op ieder moment. Want zie je, het begint nu! Het begon niet in het verleden. Er was geen verleden. Als het universum begon in het verleden, toen dat gebeurde was het Nu. Maar het is nog steeds Nu, en het universum is nog steeds Nu aan het beginnen, en het is aan het uitdijen als het kielzog van een schip van Nu, en zoals het kielzog van het schip verdwijnt, zo ook het verleden. Je kunt terugkijken in het verleden om de dingen te verklaren, maar de verklaring verdwijnt. Je zult het daar nooit vinden. Dingen zijn niet te verklaren vanuit het verleden . Ze zijn te verklaren door wat er Nu gebeurt. Dat schept het verleden. En het begint hier .

Dat is de geboorte van verantwoordelijkheid. Want anders kun je achteruit kijken over je schouder en zeggen: ‘ Kijk, ik ben zoals ik ben omdat mijn moeder me liet vallen. En zij liet me vallen omdat ze neurotisch was omdat haar moeder haar had laten vallen. ‘ en we gaan helemaal terug naar Adam en Eva of naar een verdwenen aap of zoiets. We komen er nooit bij. Maar op deze manier wordt je geconfronteerd met dat je dit allemaal zelf veroorzaakt. En dat is een buitengewone schok.

Dus wees blij! Je kunt niemand anders de schuld geven voor de wereld waar je in leeft, en dat helpt een heleboel, omdat de meeste goede dingen die we proberen te doen gebaseerd zijn op iemand anders de schuld te geven en heb te verbeteren . ‘ Laat mij je alsjeblieft helpen of je zult verdrinken’, zei de aap terwijl hij de de vis veilig boven in een boom zette.

Als we zouden stoppen anderen de schuld geven, zou het erg moeilijk zijn om te gaan over een oorlog met een strak gezicht. En je ziet als je weet dat de Ik – in de zin van de persoon, het masker, het ego – in werkelijkheid niet bestaat, dan zal het niet naar je hoofd stijgen als je wakker wordt en je ontdekt dat jij God bent . ”

=======

orginele Engelse Tekst

…”This is therefore to say that the transformation of human consciousness through meditation is frustrated so long as we think of it as something that I by myself can bring about, by some sort of wangle, by some sort of gimmick. Because you see it leads to endless games of spiritual one-up-manship. And of guru competition. Of my guru being more effective than your guru. My yoga are faster than your yoga. I am more aware of myself than you are. I am humbler than you are. I am sorrier for my sins than you are. I love you more than you love me. There’s this interminable goings on where people fight and wonder whether they are a bit more evolved than somebody else and so on.

All that can just fall away. And then we get this strange feeling that we’ve never had in our lives except occasionally by accident. Some people get a glimpse that we are no longer this poor little stranger and afraid in a world it never made. But that you are this universe. And you are creating it at every moment. Because you see it starts now. It didn’t begin in the past. There was no past. If the universe began in the past, when that happened it was now. But it is still now and the universe is still beginning now and it’s trailing off like the wake of a ship from now and as the wake of the ship fades out, so does the past. You can look back there to explain things but the explanation disappears. You will never find it there. Things are not explained by the past. They’re explained by what happens now. That creates the past. And it begins here.

That’s the birth of responsibility. Because otherwise you can look over your shoulder and say, ‘Well, I am the way I am because my mother dropped me. And she dropped me because she was neurotic because her mother dropped her.’ and we go way way back to Adam and Eve or to a disappearing monkey or something.We never get at it. But in this way you are faced with that you’re doing all this. And that’s an extraordinary shock.

So cheer up! You can’t blame anyone else for the kind of world you’re in, and that helps a great deal, because most of the good things we are trying to do are based on blaming somebody else and to improve them. ‘Kindly let me help you or you’ll drown,’ said the monkey putting the fish safely up a tree.

If therefore we would stop blaming others, it would be very difficult to go about a war with a straight face. And you see if you know that the I — in the sense of the person, the front, the ego — it really doesn’t exist, then it won’t go to your head too badly if you wake up and discover that you’re god.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *