Stembevrijdend Kirtanzingen: zing “hier & nu”

In West-Europa wordt er vaak erg “beschaafd” gezongen: ingetogen, ingehouden,  voorzichtig, mooi en netjes. Er wordt veel rekening gehouden met de anderen, of je hen stoort, wat ze er wel niet van denken etc., past wat ik zing wel bij wat de anderen zingen?
In India wordt er vaak lustig op los gebruld, af en toe knijter-vals, ongeremd en met volle overgave. Wat de anderen ervan vinden komt niet eens in ze op, en of je een ander stoort al helemaal niet.
Én: reik je tijdens het zingen uit naar boven, naar het Hogere?  Of hou je je met aardse zaken bezig? Ben je in de Hemel, of op aarde? Hoofd in de wolken, of de voeten op de grond?
Én: zing je zachtjes en voorzichtig, alleen voor jezelf, of hard en naar buiten met elkaar?
Én niet als laatste: zit je stil, beweeg je mee, dans je mee, of spring je mee?

Durf je bv. te zingen terwijl er anderen bijzijn, of houdt je je in omdat je bang bent wat anderen ervan vinden. En kun je dan zingen terwijl je dat gevoel er laat zijn, en mogen anderen dat in jouw stem horen. Stembevrijdend Kirtanzingen spoort je aan niet je ongemak of gevoel weg te stoppen, maar er juist bij te blijven, en dan te zingen. Dan is er Bevrijding!
Het tegengestelde is het ons aangeleerde idee dat onze stem op een bepaalde manier hoort te klinken, zoals anderen (of jij zelf) dat mooi vinden. Dat er een mooie en een lelijke stem is, een goede en een foute manier van zingen, een mooie en een lelijke manier van praten. Terwijl er alleen maar een stem is, een stem die laat horen wie en waar jij bent, of een stem die dat probeert te verbergen (om wat voor reden dan ook).

choirwave

Kirtanzingen en Stembevrijding gaan allebei over het ervaren wat gebeurt in het hier en nu. Jij mag er zijn, precies zoals je op dat moment bent, met alles wat daarbij hoort. En dat mag je ook uiten, door zingen, bewegen of dansen.
Maar misschien stoor je je bv. aan jezelf? of aan anderen? Of aan allebei? In beide gevallen gaat het om het hebben van compassie, geen oordeel hebben, niet over een ander, en niet over jezelf.
En als je dat nu wel hebt? Dan gaat het om compassie hebben met je eigen ergernis / oordeel (of die van iemand anders)
Dit gebeurt wanneer jij vindt (of iemand anders vindt) dat het anders moet zijn dan het in werkelijkheid is: verwachtingen, plaatjes-beelden-ideeen over hoe het zou moeten zijn.

De wereld is nooit zoals jij bedacht/verwacht hebt dat ‘t zal zijn.
Alles is zoals het is, heb er geen oordeel over, en zing en beweeg (&dans).

Stembevrijdend Kirtanzingen gaat over samen met elkaar zingen, terwijl alles wat zich aandient en opkomt er mag zijn. Als dat voor een paar momenten lukt, ben ik en zijn jullie een gelukkig mens (en anders trouwens ook :-)